دختری با کفش های صورتی

آدم های دوستداشتنی چگونه دوستداشتنی شدند ؟ آدم های زیبا و دوست‌ داشتنی، به صورت تصادفی به وجود نمی‌‌آیندزیباترین و دوست ‌داشتنی ‌ترین انسانهایی که می‌شناسیم،آنهایی هستند که با شکست آشنا شده‌اند،آنهایی که رنج را تجربه کرده‌اند،آنهایی که از دست دادن را تجربه کرده‌اند،آنهایی که پس از این رویدادهای دشوار دوباره مسیر خود را به سمت زندگی پیدا کرده‌اند،این افراد، زندگی را به شکل متفاوتی می‌فهمند،آن را به شکل متفاوتی تحسین می‌کنندو نیز به شکل متفاوتی حس می‌کنندبه همین دلیل ،آرامترند و دوست داشتن و م...

آدم های دوستداشتنی چگونه دوستداشتنی شدند ؟ آدم های زیبا و دوست داشتنی، به صورت تصادفی به وجود نمیآیندزیباترین و دوست داشتنی ترین انسانهایی که میشناسیم،آنهایی هستند که با شکست آشنا شدهاند،آنهایی که رنج را تجربه کردهاند،آنهایی که از دست دادن را تجربه کردهاند،آنهایی که پس از این رویدادهای دشوار دوباره مسیر خود را به سمت زندگی پیدا کردهاند،این افراد، زندگی را به شکل متفاوتی میفهمند،آن را به شکل متفاوتی تحسین میکنندو نیز به شکل متفاوتی حس میکنندبه همین دلیل ،آرامترند و دوست داشتن و محبت به دغدغهشان تبدیل میشود.#وین_دایر تاريخ چهارشنبه یکم دی ۱۳۹۵سـاعت 11:48 نويسنده پیوس♦♥ ...

رضا(خسرو شکیبایی):حاضرم رسما، در محضر محترم و رسمی این دادگاه و هرجایی که لازم شد، از همسرم معذرت بخوام و از ایشون بخوام منو با بزرگواری به خاطر تمام اشتباهاتم که اعتراف می کنم باعث شده به سبزی زندگی مشترکمون صدمه وارد بکنه ببخشه و سبزی زندگی مون رو که با ارزش ترین چیز بعد از خداوند مهربون هست به من برگردونه و با من حرف بزنه که حرف، منشا چشمه ی زلال محبت زن و مرده... خواهش می کنم با من حرف بزن عاطفه...خانه ی سبز / بیژن بیرنگ_مسعود رسام...

زنان زیبا !زنان زیبا شبیه پرنسس های دیزنی لند و باربی نیستند .. شبیه واقعیتن ..شبیه زنی که گاهی دست های خیسش را با دامنش پاک می کند، واشک هایش را با سر آستین ش ..نه چشمان آبی دارند .. نه ناخن هایشان همیشه لاک زده .. نگران پاک شدن رژ لب هایشان هم نیستند ..زنان زیبا ، زنانی هستند که خود را باور دارند و می دانند که اگر تصمیم بگیرند قادر به انجام هر کاری هستند، در توانایی و عزم یک زن که مسیرش را بدون تسلیم شدن در برابر موانع طی می کند، شکوه و زیبایی وجود دارد..در زنی که اعتماد بنفسش از تجربه ها نشأت می گیرد، و می داند که می تواند به زمین بخورد، خود را بلند کند و ادام...

وقتی صحبت از مرز می شود، فاصله ها، چه آنقدر دور! چه تا می شود نزدیک، توفیری ندارند. نمی شود دید مگر به آن فکر کرد. نمی شود دید مگر در ذهن ترسیمش کرد.مرزی که بین خوشحالی وُ اندوه است، مرزی که میان من تا اوست. نمی شود دید مگر در ذهن به آن پرداخت. به آن حجم بخشید. به آن رنگ داد. بر آن نامی گذاشت.در ما، که چه این ما که می گویم منِ تنها باشد، چه من با تو، چه من و یک نسل؛ در ما اندوهی ست به حجمی نامعلوم. به رنگی ناشناخته. به نامی پنهان. که مرزش را تاخوشحالی نمی شود دید مگر ترسیمش کرد. مگر در ذهن به آن پرداخت. ...

میدانی فکر میکنم برای همه ما آدم ها لازم است یکبار بنشینیم جلوی یکدیگر ، یک لیوان چای دارچینی از آن مدل هایی که وقتی پنج دقیقه مانده است تا کاملا دم شود عطر و بویش تمام حال و پذیرایی را بر میدارد بریزید و بعد بخواهی که از کودکی هایش برایت حرف بزند ، از شیطنت هایش ، از تمام خوردنی های مورد علاقه اش که حاضر بود دنیا را برایشان بسپرد به دست فراموشی ، باید بنشینی و او از تمام روزهای بد کودکی اش برایت حرف بزند ، از اینکه وقتی مادربزرگ گذاشت و رفت پیش خدا چه به روزش آمد ، باید از خوشی هایش تعریف کند ، از خاطراتی که هر موقع به فکرشان می افتد ناخودآگاه لبخند را فر...